معمولا آدما روز تولدشون بعد از یک سال درگیری و کشمکش با خودشون و دنیاشون یه توفیق اجباری براشون پیش میاد که یکم یاد خودشون بیفتن.

اینکه سال قبل رو چجوری گذروندن.

اینکه آیا واقعا یک سال بزرگتر شدن؟!

اینکه کی میرسه اون روز تولدی که واقعا متولد بشن!

اینکه چند بار دیگه میتونن فرصت دوباره به دنیا اومدن رو داشته باشن.

و اینکه پس کی قراره قدر این فرصت ها رو بدونیم...

امشب شب تولد منه!

میگن باید خوشحال بود!!منم خوشحالم بابت اینکه بازم میتونم محبت و عشق رفقا و خانوادم رو توی تبریکات خالصشون ببینم.

ممنونم از خدا که فعلا اجازه بودن رو بهم داده...

امیدوارم تولــــــــــــــــــدم مبـــــــــــــــــارک باشه!!

امروز روز منه!به اسم منه!

بالاخره نوبت من شد!

حالا که اين انتظار به پايان رسيده ميخوام نهايت استفاده رو ازش بکنم.

چشمامو باز ميکنم!صبح شده.هنوز از جام بلند نشدم.ميخوام با خودم يه قول و

قرارايي بذارم.خدا رو شاهد ميگيرم و از خودم قول ميگيرم.

از جام بلند ميشم.پرده هارو ميزنم کنار پنجره رو تا آخر باز ميکنم.يه نفس عميق

ميکشم و ميذارم ريه هام بعد از مدتها يه حالي عوض کنن.

امروز روز منه!ميخوام يه جور ديگه زندگي کنم.يه جوري که دوست دارم.يه جوري که

هميشه دوست داشتم ولي....

امروز ميخوام از دريچه قلبم به دنيا و اطرافم نگاه کنم.يه قلب عاشق يه قلب

آسموني.ميخوام فقط خوبي ببينم.بديا رو غربال کنم و بذارم کنار.ميخوام همه چيو

رنگي ببينم.آبي صورتي.........به نظرت عشق چه رنگيه؟ميتونم امروز رنگ عشق

به خودم بگيرم و همه رو همون رنگي ببينم.

امروز تنبلي و غرغر کردن و بي حوصلگي و فکر و خيالاي جور واجور بي ربط

ممنوع!!!!.ميخوام امروزو واسه خودم و خدا زندگي کنم.

يه جوري زندگي کنم که هم خودم کيف کنم هم خدا.

امروز ميخوام اولين قاصدکي رو که ديدم بفرستمش سراغ تو.حرفاي نگفتمو اونايي

رو که هيچ وقت نتونستم ....بهش بگمو راهيش کنم.

فقط ايندفه قاصدکمو رد نکن!

ميخوام امروز رو نذارم لبخند از رو لبام محو بشه ،ميخوام خونه تکوني کنم هم اتاقمو هم خونه دلمو

،ميخوام به همه آدما و اتفاقات امروز با يه ديد قشنگ و مثبت نگاه کنم.ميخوام برم سراغ دفتر

تلفنم و صفحات خاک خوردشو يه نگاهي بندازم!!!!!!!!!

راستي اگه تلفنت زنگ خورد هول نشو.بدون منم!

*******************

حالا ديگه آخر شبه.راضي بودم.امروز خيلي خوب گذشت.وايسا ببينم فرقش با

روزاي ديگه چي بود....!

آفتاب که سر وقت طلوع کرد و غروب .همه چيزم که سر جاي خودش

بود.پس......پس چي عوض شده بود؟

خوب که نگاه ميکنم ميبينم امروزم مثل روزاي ديگه بود تنها چيزي که تغيير کرده بود

و مثل روزاي ديگه نبود من بودم!

امروزعالي بود چون من عالي بودم.

امروز روز من بود.من ساخته بودمش.هميشه ميتونستم بسازمش.چرا تا حالا

نساختم؟چه روزايي رو از دست دادم.حيف!

عيب نداره!اگه خدا بخواد يه عالمه روز قشنگ ديگه در پيش دارم که اونارم ميتونم

بسازم.اونجوري خدا راضي باشه و اونجوري که من ميخوام.

حالا ميتونم بگم از اين به بعد هر روز روز منــــــــــــــــــــــــه.

**************************************

پ.ن۱:ممنون مبشم اگه نظرتونو در مورد پست انتخابیم بگین.حتی اگه به نظرتون نچسب و بی مزه اومد بازم بگین.

پ.ن۲:منم میخوام چهار تا از دوستای خوبمو به این بازی دعوت کنم.

باران مسیحا،کیمیا،شاید زمانی دیگر و پرواز در آسمان خیال.

ازتون میخوام که بهترین و قشنگترین پست رو از دید خودتون انتخاب و معرض نمایش بذارید.ممنون

پ.ن۳:شاد باشید و بهاری.

میگفتن:

-ریسکش بالاست.مطمئنی تصمیم درستی گرفتی؟

-بعدا پشیمون نشی چون ممکنه دیگه جایی واسش نباشه!

-یکم بیشتر فکر کن.

اما من حرفم یکی بود:میخوام عمل کنم.

به قول مامان وقتی من تصمیمیو میگیرم دیگه هیچ احدی نمیتونه اونو تغییر بده و هر کاری برای رسیدن به یه نتیجه خوب انجام میدم.

روز عمل تعیین شد.اضطراب و دلهره خاصی داشتم.خوشحال بودمو نگران.

خودت بهتر میدونی اینجور موقع ها چقدر حس بندگیمون گل میکنه!!!! و چجوری عاشقانه با خدا راز و نیاز میکنیم!

اما من اینکارو نکردم.چون روشو نداشتم.

یه جور دیگه باهاش حرف زدم....

خدای مهربون و قشنگم.اعتراف میکنم.

خودت میدونی که از مرگ بدون آمادگی چقدر وحشت دارم.میدونی که همیشه از بیهوشی میترسیدم.میدونم که میدونی قول و قرارام همیشه مال دو روز بوده و بعد غرق خوشی میشدم و فراموش میکردم اون حرفایی که توی تنهاییام بهت زدم.

نمیخوام بگم اگه کمک کنی و تنهام نذاری یه آدم دیگه میشم.

نمیخوام بگم این بار دیگه توبم واقعیه.

نمیخوام بگم...

خودمونی و صادقانه میگم اگه تو نباشی پس از کی کمک بخوام.میگم به تو پناه میبرم از همه غفلت ها لذت های بیجا فراموشی ها ترس ها و یاس ها و هر اونچه که منو از تو دور میکنه.میگم شاید اگه دوباره بهم فرصت بدی یه ادم دیگه نشم.نشم اونی که تو میخوای.اما قول میدم با تمام وجودم سعی کنم.ازت میخوام کمکم کنی که سعیم نتیجه بده.

صبح اونروز دوباره قول و قرارامو با خودمو خدا مرور کردم.با رفقای نزدیکم درمیون گذاشتمو حلالیت طلبیدم.رفتم جلو به امید لطف و محبتش.

لباسای مخصوص رو گرفتم و پوشیدمشون.آبی بودن.مامان میگفت چقدر بهت میاد.رنگ آبیش بهم آرامش میداد.

منتظر موندم تا اسممو صدا کنن.هر دقیقه اونروز اندازه چند ساعت میگذشت.هیچ وقت انقدر بیقرار و هیجان زده نبودم.

بالاخره وقتش رسید.

مامان از زیر قرآن ردم کرد و گونمو بوسید.بغضم گرفته بود.بهش گفتم اگه برنگشتم حلالم کنیا...

روی تخت دراز کشیدم.تقریبا آروم بودم.چراغای درشت و گرد بالای سرم روشن شد.چشامو بستم، زیر لب آیه الکرسی رو زمزمه کردمو دوباره قول و قرارامو مرور کردم.خدای قشنگم به امید تو....

*********

آروم میزدن تو صورتمو صدام میکردن

نگین.....نگین.....نفس بکش.....نفس بکش.....

آره.به هوش اومده بودم.هوای داخل دستگاه اکسیژنو با تمام وجود میدادم تو ریه هام.

خدا جونم شکررررررررت.ممنون که دوباره بهم فرصت دادی.فرصت دیدن چشمای منتظر عزیزانمو.فرصت دیدن طلوع با شکوه و غروب دل انگیز خورشیدتو.فرصت دیدن همه قشنگیای تو رو و فرصت مرور و عمل کردن به قول قرارامو.

خدای قشنگم ممنونتم.

پ.ن۱:یه دنیا ممنون از همه رفقای گل و دوست داشتنیم که به یادم بودنو برای برگشتم دعا کردن.و شرمنده روی ماه عزیزایی که با پست قبلیم نگرانشون کرده بودم.

پ.ن۲:فعلا هستم!!تا یار که را خواهد و میلش به که باشد...

یا علی.