توی ذهنش باورهای همیشگی خودش رو مرور کرد:...من آدم خیلی بزرگ و سرشناسی ام...همه مردم آرزو دارن من جواب سلامشونو بدم...خیلی بهم توجه میشه...بایدم بشه!...کم کسی نیستم...یه شخصیت هنرمند و فرهنگی...!خیلی طرفدار دارم.دور و برمم پره از آدمای مهم و حسابی.اونوقت یه آدم بیکار چند ساله که سیریش شده و میگه دوستت دارم...!دوره زمونه ای شده ها!یکی نیست بهش بگه:"بدبخت با اینهمه آدم با کلاس که دور و برمه و روزی صدبار برام میمیرن،کی دیگه به تو نگاه میکنه؟!"

عقربه بزرگ ساعت دیواری داشت برای نجمین بار از عدد ۱۲ میگذشت که تلفن همراهش زنگ زد.بعد از سلام و چند کلمه احوالپرسی گفت ok و...از خونه خارج شد.

برای صدمین بار اس ام اس هارو بی جواب گذاشت و ذهنش پرواز کرد به مهمونی با شکوهی که قرار بود چند ساعت دیگه به افتخارش برگزار بشه.با خودش زمزمه میکرد :آدم سرشناس این خوبیارم داره!

۳۰ سال بعـــــــــــد

خسته و درمونده نشسته بود روی مبل فرسوده کنار شومینه و با دستایی لرزان سیگار میکشید و با بی تفاوتی به تبلیغات تلویزیون چشم دوخته بود.

تبلیغ تلفن همراه بود...صدای اس ام اس از جا بلندش کرد.بعد از مدت ها براش اس ام اس اومده بود!!رفت و همراهشو برداشت اما...صدای تبلیغ تلویزیون بود نه همراه اون!!

یدفه خیالش پرواز کرد به سال ها پیش....چه دوستی خالصی رو از دست داده بود به خاطر غرور بیجاش!چه فریبی خورده بود از اینهمه چاپلوسی و دغل بازی اطرافیان!چه راحت جوونی کرده بود و دار و ندارش رو به باد داده بود و حالا...هیچ کس نگاهش نمیکرد که هیچ جواب سلامشم به زور میدادن...

اون پرنده مهر بعد از سال های سال صبوری طاقتش طاق شده بود و کوچ کرده بود به یه جای دیگه!با خودش گفت:"کاشکی فقط یه بارم که شده من رو به یاد بیاره و فقط یه اس ام اس بهم بزنه!فقط یه اس ام اس خیلی کوتاه!!!!

برگرفته از مجله موفقیت.